Συνέχισε να συνεχίζεις συνέχεια…

111
Επιμέλεια: Καλλιόπη Σαϊτη
Κατεβαίνω την Αποστόλου Παύλου, πρωινό Κυριακής και με καλοκαιρινή διάθεση διότι βρίσκομαι κάτω από την σκιά της Ακρόπολης, πάω να συναντήσω τη φίλη μου τη Χριστίνα. Είναι αρκετά νωρίς, ακόμα και το πολυσύχναστο Θησείο κοιμάται. Στέκομαι έξω απ’ το σπίτι και είμαι έτοιμη να πατήσω το κουδούνι, αλλά το δεξί μου μάτι μ’έχει ήδη εγκαταλείψει και τώρα φλερτάρει με το χτυπητήρι της πόρτας…το κλασικό λιοντάρι που συναντάμε συνήθως στις νησιώτικες εξώπορτες.
Όπως καταλαβαίνεται έχει αναιρεθεί το κουδούνι και εκτελείται η νέα εντολή που δεν είναι άλλη από το λιοντάρι με το ανοιχτό στόμα που είναι έτοιμο, επειδή το βάρεσα να με κατασπαράξει αν δε μου ανοίξει κάποιος στα επόμενα δευτερόλεπτα. Για καλή μου τύχη ανοίγει η πόρτα και ξαφνικά βρίσκομαι στην αγκαλιά της Χριστίνας, και όχι στο στόμα του λιονταριού, ευτυχώς! Παρόλα αυτά δε νιώθω ότι είμαστε οι δυο μας…αισθάνομαι σαν κάτι άλλο να κινείται γύρω μου και το οποίο φυσικά με προλαβαίνει πριν καν ολοκληρώσω τη σκέψη μου.
Πρόκειται για τη μικρή Σοφία η οποία με πατάει με το ξυπόλητο πατουσάκι της και μου τραβάει το φόρεμα…σαν να μου λέει «ει, είμαι κι εγώ εδώ» προφανώς μαθαίνει από τη δυναμική μαμά της, να διεκδικεί από τώρα το χώρο της.
Οι δύο γυναίκες με οδηγούν στο πίσω μέρος του σπιτιού, όπου εκεί η Χριστίνα, έχει φτιάξει το δικό της παράδεισο ηρεμίας… το ίδιο βέβαια εισπράττει και ο άντρας της Γιώργος, αλλά και κάθε φίλος που επισκέπτεται αυτό το σπίτι που σου θυμίζει τη μικρογραφία ενός νησιού στην καρδιά της Αθήνας! Απίστευτο δεν είναι;
Όχι η μετατροπή του σπιτιού σε νησί, αλλά η δύναμη της Χριστίνας η οποία στα 40 της χρόνια μένει έγκυος στο δεύτερό της παιδί, την 3άχρονη τώρα Σοφία, και απολύεται από τη δουλειά της. Γιατί; Γιατί αποφάσισε να μείνει έγκυος χωρίς να ρωτήσει το αφεντικό της και να φτάσει στα 40 πριν προλάβει να σταματήσει το χρόνο κάπου στα 38. Δύσκολο στην αρχή μου λέει, γιατί είχα «σετάρει» σχεδόν όλη μου τη ζωή με αυτή τη δουλειά, το μισθό, τις διακοπές και ότι άλλο συνεπάγεται.
Φυσικά γνώριζα ότι είχα τη στήριξη του άντρα μου, ψυχολογική αλλά και οικονομική, είμαστε ζευγάρι, είμαστε «ισοζύγιο» μου τονίζει, είναι σπουδαίο να αισθάνεσαι ότι είσαι συνοδοιπόρος με τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να μοιράζεσαι και να δημιουργείς, όμως αυτό εμένα δε μου αρκούσε, έπρεπε να βρω τη λύση μου, να δράσω έγκαιρα. Δεν θα μπορούσα να επαναπαυτώ …μπα, ούτε γι΄αστείο. Εξάλλου δε μου ταιριάζει…ακόμα, ακόμα και φυσιογνωμικά, λέει χαμογελώντας.
Ήμουν αρκετά μπερδεμένη και αναζητούσα τον εαυτό μου μέσα στα νέα δεδομένα. Σκέφτηκα ότι η ζωή δε τελειώνει επειδή κάποιοι με έχουν συμπεριλάβει στις αποφάσεις τους, κι έτσι σιγά-σιγά, άρχισα να μαθαίνω να κάνω σχέδια εγώ για εμένα, κι όχι κάποιος τρίτος…που θα με βγάλει για άλλη μια φορά εκτός. Αυτή η σκέψη άλλαξε τη ζωή μου, κάνει μια μεγάλη παύση, τα μάτια της πετάνε σπίθες ανάμεικτες, συγκίνησης και δύναμης μαζί, όπως η βανίλια αγκαλιάζει τη σοκολάτα στο παγωτό μηχανής και μόνο απόλαυση προκαλούν αυτές οι δύο γεύσεις, έτσι και τα συναισθήματα της Χριστίνας εκείνη τη στιγμή, μόνο ευτυχία έβγαζαν, ευτυχία που ήθελε να μοιραστεί και με άλλες γυναίκες που έχουν τις ίδιες αναφορές με εκείνη.
Απολαμβάνω πολύ την κουβέντα μαζί της! Απ’ την παρέα μας φυσικά δε λείπει ο ελληνικός καφές συντροφιά με τα ονειρεμένα cookies που έχει φτιάξει η ίδια, ενώ η Σοφία είναι ξαπλωμένη στις καρυστινές πλάκες που ντύνουν την αυλή και παίζει με την καλοαναθρεμένη και τεμπέλα γάτα τους, η οποία βαριέται να νιαουρίσει για να καταλάβουμε αν όντως είναι γάτα ή κάποιο άλλο ζωάκι, που μοιάζει στο είδος της.
Ο Γιώργος, με τον 5χρονο Αλέξη έχουν πάει βόλτα στο Αττικό ζωολογικό πάρκο.
Τα Σαββατοκύριακα μου λέει η Χριστίνα είναι αφιερωμένα στην οικογένεια μας, φροντίζουμε να περνάμε χρόνο μαζί γιατί η καθημερινότητα μας είναι αρκετά απαιτητική.
Ο Γιώργος είναι καρδιολόγος και η Χριστίνα που δούλευε σε διαφημιστική εταιρεία και στα 40 της αναγκάστηκε να αλλάξει καριέρα και τρόπο ζωής, τώρα είναι ιδιοκτήτρια εταιρείας ελληνικών χειροποίητων προϊόντων. Ομολογεί ότι αισθάνεται πολύ τυχερή που αυτή η αλλαγή την βρήκε σε μια ιδιαίτερα ώριμη συναισθηματικά περίοδο όπου η γυναίκα, στην ηλικία των 40 ξέρει ακριβώς τι θέλει και μια αλλαγή στην επαγγελματική δραστηριότητα μπορεί να τη γεμίσει με δύναμη κι ενέργεια. Μπορεί να πετύχει πράγματα πολύ σημαντικά για εκείνη και τα αποτελέσματα να ευνοούν την καλή ψυχική της υγεία που είναι και το ζητούμενο.
Η Χριστίνα στα 43 της χρόνια τώρα, απολαμβάνει τη δουλειά της, ζει και μοιράζεται συναισθήματα με τον άντρα και τα παιδιά της, έχει χόμπι που πριν δεν είχε και ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνάει να είναι γυναίκα. Μια γυναίκα που δεν κρύβει την ηλικία της γιατί όπως και η ίδια λέει…αν ζεις καλά και φροντίζεις καθημερινά την εμφάνισή σου, όσο μεγαλώνεις ομορφαίνεις και κανείς δε δίνει σημασία στην ηλικία σου.

Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου κι ενώ περπατάω τον αγαπημένο πεζόδρομο της Ηρακλειδών στο Θησείο, σκέφτομαι τη Χριστίνα, όπου κάθε φορά που τη συναντώ, μου θυμίζει τον τίτλο ενός βιβλίου που επισκέπτομαι κατά καιρούς…και λέει: Συνέχισε να συνεχίζεις συνέχεια… και ότι μπορεί να πει αυτό στην κάθε μία από εμάς.

Comments

comments

No Comments Yet

Απαντήστε

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>