Αισθάνομαι πιο μόνη από ποτέ αυτό το καλοκαίρι! Ο άντρας μου «έφυγε» λίγο πριν το Πάσχα…

Την Άνοιξη έχασα τον άντρα μου.  Αυτό το καλοκαίρι είναι το πιο μαρτυρικό και σκληρό της ζωής μου, Μια γυναίκα μόνη τσακισμένη από τον πόνο της απώλειας.

Ο άντρας μου δεν είναι μαζί μου. Έφυγε για πάντα και θα ξανασυναντηθούμε στην άλλη ζωή.

Ήμασταν μαζί αχώριστοι 15 χρόνια. Πέθανε ξαφνικά από ανακοπή καρδιάς. Τον πρόδωσε η καρδιά του λίγο πριν το Πάσχα.

Ο άντρας μου ήταν το στήριγμά μου. Ο άνθρωπός μου, όλη μου η ζωή.

Ήταν κυριολεκτικά το άλλο μου μισό. Δεν τσακωθήκαμε σχεδόν ποτέ. Ο ένας θαύμαζε απεριόριστα τον άλλο και η σχέση μας ήταν βασισμένη στο σεβασμό και στην απέραντη αγάπη και εκτίμηση.

Μαζί στις χαρές και στις λύπες μαζί στα πάντα. Ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος άνθρωπος που ήθελα καθημερινά να βλέπω.

Όταν πέθανε ένιωσα να πεθαίνω και εγώ. Ήθελα να πατήσω το μαγικό κουμπί και να σβήσω δίπλα του. Η ζωή χωρίς τον άντρα μου είναι μια ζωή μισή. Μου λείπει το φιλαράκι μου, ο αδελφός μου, ο μπαμπάς μου, ο σύντροφός μου, ο εραστής μου.

Το γεγονός πως έφυγε έτσι ξαφνικά με τσάκισε. Μόλις 50 ετών λεβέντης. Χωρίς προβλήματα υγείας αλλά με πολύ άγχος λόγω της δουλειάς και των οικονομικών συνθηκών.

Δεν τον προλάβαμε.  Αν και προσπάθησαν να τον επαναφέρουν από την ανακοπή στάθηκε αδύνατον. Εγώ έξω από την αίθουσα ανάνηψης παρακαλούσα το Θεό να πάρει εμένα και να κρατήσει εκείνον στη ζωή.

Δεν προλάβαμε να χαρούμε τη ζωή μας και να γεράσουμε μαζί. Τα όνειρά μας έσβησαν σαν μια μονοκονδυλιά.

Σήμερα αισθάνομαι πιο μόνη από ποτέ. Το καλοκαίρι πάντοτε πηγαίναμε στο εξοχικό μας. Τέτοιες ημέρες ετοιμαζόμασταν για να πάμε να περάσουμε 10 ημέρες δίπλα στο κύμα της θάλασσας.

Κάναμε θυμάμαι όνειρα για να κάνουμε ανακαίνιση του σπιτιού και να φτιάξουμε και φράχτη στον κήπο. Όνειρα θερινής νυχτός. Τα πήρε ο χάρος μαζί του…

Η συγκλονιστική ιστορία της Μάρως

Η μητέρα μου δέχτηκε πίσω τον «άπιστο» πατέρα μου αλλά κάθε μέρα τον «ευνουχίζει»

Comments

comments

1 σχόλιο
  1. Γλυκια μου, ποσο σε καταλαβαινω, πριν 6 χρονια εχασα τον ανθρωπο μου, ακριβως ετσι οπως κ εσυ, εναν λεβεντη 2 μετρα. Σηκωθηκε να παει τουαλετα κ εμεινε στη μεση του χολ. Η ζωη μου αδεια κ μιση χωρις εκεινον, ηταν για’μενα τα παντα κ τωρα ειμαι μονη μου, τιποτα κ κανεις δεν θα σε κανει να νιωσεις καλυτερα, η απωλεια ειναι απωλεια, μονη δυναμη και παρηγορια ο Θεος. Αν ειχατε παιδια μαζι, ειναι ευλογια κ μεγαλη δυναμη, εμεις ημασταν μαζι μονο 2 χρονια και ευχαριστω το θεο εστω κ για εκεινα τα 2 υπεροχα κ μοναδικα χρονια. Το μονο που με βοηθησε αρκετα στην ψυχολογια μου ειναι η οικογενεια του και το σκυλακι μου, που γεμιζει τη μερα μου κ μου ζηταει μονο να τον αγαπαω…. Ειναι νωρις ακομα για’σενα, θα περασει πολυς καιρος μεχρι να νιωσεις καλυτερα, αλλα καποια στιγμη θα νιωσεις, στο υποσχομαι….Κανε υπομονη, κανε το σταυρο σου και οτι θελεις να του πεις πες του το, θα σε ακουσει, μας ακουνε, μας βλεπουν, μας αγαπανε, ειναι εδω κ ας μην τους βλεπουμε…. κλεινε τα ματια σου κ νιωσε τον, παντα θα ειναι διπλα σου κ παντα θα σε προστατευει….

Απαντήστε

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>