«Σε μια παραλία ξεκίνησαν όλα, και σε μια παραλία τελείωσαν!»

gynaika

Για μένα ήσουν κάτι το συνταρακτικό. Μπήκες σαν φωτοβολίδα στην ζωή μου, εκεί που καθόμουν αμέριμνη και χάζευα τα αστέρια…

Δεν σε περίμενα. Περίμενα ότι κάτι συνταρακτικό θα συμβεί μέσα στο καλοκαίρι, και ένιωθα ότι όλο και πλησιάζεις στην ζωή μου, σαν να ήξερα ότι θα σε συναντήσω.

Σήμερα κλείνουμε δυο μήνες γνωριμίας. Δυο μήνες ανατροπών, έρωτα, πάθους, γέλιου, παρανομοίας και απόλυτης τρέλας.

Αλλά και δυο μήνες χαμού, απώλειας, πόνου, ατελείωτου πόνου, δακρύων. Δυο μήνες που μου έδωσαν ζωή, γιατί ήξερα ότι δεν ζούσα πριν σε γνωρίσω…

Και το ήξερες κι εσύ,μου το επισήμανες με το δήθεν αυστηρό σου υφάκι, το είδες στην ψυχή μου. Με έκανες όμως να ζω.

Δυο μήνες πριν τέτοια ώρα δεν ήξερα καν ότι υπήρχες.

Δεν υπήρχες στην ζωή μου καν… Και ήμουν τόσο αφελής και αθώα, μην γνωρίζοντας τι επιφυλάσσει το μέλλον για μένα εκεί έξω, μην ξέροντας τι μπορώ να ζήσω ακόμα.

Την πρώτη φορά που έριξα τα μάτια μου επάνω σου ήσουν συγκινητικός.

Τόσο μοναδικός, περίεργος με τον δικό σου μοναδικό τρόπο. Δεν είσαι ελκυστικός. Και μου πέφτεις και πολύ μεγάλος.

Δεν σε είδα ερωτικά για τεράστιο χρονικό διάστημα, κι ας με πολιορκούσες τόσο, κι ας θυσίαζες τα πάντα για να βρεθείς στο πλάι μου έστω ένα λεπτό…

Εμφανίστηκες από το πουθενά, κι έγινες τα πάντα.

Κι εγώ σε αγάπησα ανεξήγητα πολύ, σαν να το έκανα από πάντα…

Δυο μήνες που με έφεραν μπροστά στην γυμνή αλήθεια με τον εαυτό μου. Που με άλλαξαν σε μέρη και με τρόπους που δεν ήξερα ότι αλλάζει ο άνθρωπος.

Αλλά όχι, ούτε η εμφάνιση, ούτε η ηλικία, ούτε τα τόσα άλλα εμπόδια παίξανε όλο σε αυτό που ζήσαμε εκείνες τις δεκαεννιά μέρες.

Που ερχόσουν δίπλα μου και έτρεμαν τα πόδια σου! Κοτζαμάν άντρας!

Έλαμπαν τα μάτια σου, φοβόσουν τι θα σου απαντήσω η ότι δεν θα σου απαντήσω καν! Ήσουν τόσο μαγικός…

Ήμουν όλος σου ο κόσμος, και ήσουν όλος ο δικός μου.

Σε μια παραλία άρχισαν όλα και σε μια παραλία τελείωσαν.

Κι όταν με άγγιξες για πρώτη φορά… Στα δάχτυλα του δεξιού μου χεριού.

Είχες την ευκαιρία να με φιλήσεις εκείνη την στιγμή, μακριά από όλους και από όλα, αλλά εσύ επέλεξες να αγγίξεις το χέρι μου!! Τόσο διάνοια είσαι!

Έχασα την ανάσα μου, λιποθύμησα σχεδόν, παραδόθηκα μόνο επειδή αγγίζονταν τα δέρματα μας.. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Ούτε κι εσύ μπορούσες.

Δεν θέλω να ξέρω τι έγινε μετά. Αυτά που ακολούθησαν μοιάζουν τόσο ψεύτικα μπροστά στο τόσο αληθινό που ζήσαμε, και πονάνε τόσο πολύ, και τόσο μικρή σημασία έχουν, που δεν θέλω να τα ξέρω ότι έγιναν, κι ας έγιναν.

Κι ας τα έζησα. Κι ας πέθαινα κάθε λεπτό και λίγο ακόμα κάθε φορά που ένιωθα την φωνή σου διαφορετική.

Και τώρα φτάνει προς το τέλος του όλο αυτό, και κλαίω κάθε βράδυ! Εδώ και έναν μήνα… Αλλά δεν θα ξεχάσω των ματιών σου τις φωνές, που σ’ αγαπώ μου έλεγαν.

Σε μια παραλία ξεκίνησαν όλα, και σε μια παραλία τελείωσαν!

Σ’ αγαπώ, καληνύχτα!..

Comments

comments

No Comments Yet

Απαντήστε

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>