Τί σημαίνει αποδοχή και γιατί αποτελεί την κύρια μορφή αγάπης;

Η αποδοχή των ανθρώπων όπως είναι και για αυτό που είναι αποτελεί μια από τις πολλές μορφές της αγάπης.

Τί μπορούμε να κάνουμε για να μάθουμε να καταλαβαίνουμε τις ανάγκες των γύρω μας; Πώς μαθαίνουμε να μην είμαστε εγωιστές; Πώς μαθαίνουμε να ακούμε; Πώς αν και δεν είμαστε πάντα σύμφωνοι με τις απόψεις αλλά και τις αποφάσεις των γύρω μας πρέπει να τις σεβαστούμε;

Για να καλύψουμε ένα θέμα τόσο σύνθετο όσο το  παραπάνω,θα πρέπει να λάβουμε στα υπόψιν  μια σειρά παραμέτρων που δημιουργούν  μια αλυσίδα δεδομένων.  Η ανάλυση του οικογενειακού περιβάλλοντος, η προσωπικότητα του καθενός μας και το περιβάλλον που ζει είναι καθοριστικής σημασίας.

Ας αναλύσουμε κάθε ερώτημα ξεχωριστά αρχικά…

Κατ’ αρχάς τα πάντα θα ξεκινήσουν από το έκαστο περιβάλλον της κάθε οντότητας. Τα πάντα, ως γνωστών, ξεκινούν από τον πυρήνα της οικογένειας και αμέσως μετά από την εκπαίδευση στην κοινωνία. Τονίζονται οι ηθικές αξίες,τα «πιστεύω»,οι γνώσεις που αποκτούνται…

Όλα είναι επίκτητα. Η εκ γενετής ικανότητα απλά διαφέρει στην κάθε οντότητα στο πώς θα καλλιεργηθεί μια ιδέα ή μια αξία. Η κάθε προσωπικότητα είναι μοναδική,μιας και δεν υπάρχει αντίτυπο ανθρώπου που είναι ίδιο!

Ακόμα και τα δίδυμα αδέρφια τα ομοζυγωτά που θεωρούνται όμοια έχουν διαφορές. Άρα.  θα παρατηρηθούν αντιθέσεις.

Η λεγόμενη αξία της αγάπης είναι πάντα σχετική, σε κάθε οντότητα. Η αντίληψη της κάθε ύπαρξης είναι ξεχωριστή,και θα αποδώσει αυτή την αξία που θα γίνει ένα πιστεύω…Το πώς θα λειτουργήσει η κάθε οντότητα σε οποιαδήποτε πράξη οφείλεται από την επιρροή και από το ερέθισμα του εκάστοτε περιβάλλοντος.

Από εδώ, εξαρτάται και η λειτουργία της κάθε οντότητας.

Σε μια τυπική οικογένεια πάντα θα υπάρχει ένα στερεότυπο της μητέρας και του πατέρα,δηλαδή,ενός θηλυκού και ενός αρσενικού προτύπου. Η αντιμετώπιση κάθε αξίας είναι διαφορετική.

Οι πρώτες ενδείξεις φανερώνονται στην κάθε οντότητα. Η πρώτη ένδειξη αγάπης,κάλυψης,στοργής,σύμφωνα με τον φυσικό ρόλο του κάθε γονέα θα διαμορφώσει την ηθική αξία της αγάπης.

Όλα αυτά σε πρώτο βαθμό.

Ο φυσικός ρόλος στη διαμόρφωση της αξίας που ονομάζεται αγάπη θα επεκταθεί με το ρόλο που παίζει η κοινωνία,που συμπεριλαμβάνει την εκπαίδευση και η εκάστοτε αλληλεπίδραση της κοινωνίας. Από εδώ θα διαπιστώσει τις διαφορές που υπάρχει στην κάθε οντότητα για να μπορεί να διαχωριστεί σε σκέψη και στα πιστεύω.

Πολλοί από εμάς θα ακολουθήσουμε μία πορεία,ένα δρόμο, που μάς δείχνει πως ένας άνθρωπος ακολουθεί ένα δρόμο. Κάθε μια μονάδα, όμως λειτουργεί ξεχωριστά.

Οπότε εδώ θα παρατηρήσουμε τις διαφορές,την κάθε προσωπικότητα,τη λειτουργία της κάθε οντότητας και το πώς θα εφαρμόσει την κάθε αξία, σε πράξη.  Ο τρόπος όπως είναι φυσικό διαφέρει αφού κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του συνισταμένες, τα δικά του όρια και τους δικούς του φραγμούς.

Επομένως, η σημασία της αγάπης και βέβαια της κατανόησης και της ανοχής  διαφέρει από τη μια προσωπικότητα στην άλλη. Αυτό γεννά και τη διαφορετική ανάγκη του καθενός, στην έκφραση.

Τα διαφορετικά κριτήρια,και ερεθίσματα της κάθε οντότητας είναι και πάλι διαφορετικά ως προς την κάλυψη των αναγκών σχετικά με την πηγή της κάλυψης. Σε πολλούς η κάλυψη των αναγκών αποτελεί δύσκολη διαδικασία,σε άλλους λιγότερο επώδυνη ,και φτάνουμε στην εύκολη κάλυψη αναγκών από κάποιους χαρακτήρες.

Όσο αφορά τον εγωισμό της κάθε οντότητας,μια ισορροπία πρέπει να έχει καλλιεργηθεί ούτω  σώστε  να μπορεί η οντότητα από μόνη της να καλύπτει σε πρώτο χρόνο τις δικές της ανάγκες (ποιοτικές ή ποσοτικές) ,και μετά να είναι εις  θέση να μπορέσει να δώσει μια αρωγή/υποστηρικτική δηλαδή συμπεριφορά  σε άλλη οντότητα που θα τη χρειαστεί.

Μια ανισορροπία θα παρατηρηθεί όταν μια αρωγή θα δοθεί υπέρμετρα σε άλλες οντότητες και να παραμεριστεί η ίδια η οντότητα όπου δε θα την φροντίσει καθόλου,και φυσικά το ακραίο αντίθετο που κάποια οντότητα θα τα θέλει όλα και να μην παρέχει αρωγή σε άλλη οντότητα που θα τη χρειάζεται.

Εκτός των άλλων είναι γνωστό πως ο κάθε άνθρωπος, ως μια ξεχωριστή οντότητα, είναι πλασμένος να ζητά.Να παρακαλεί! Είτε λέγεται προσοχή ,είτε λέγεται αίτημα,απαίτηση,παρακάλι ακόμα. Με το μηχανισμό που έχει μάθει στο πώς να ζητά, βάσει ιδεών,τρόπου  ζωής,πιστεύω κλπ.

Το πώς θα εισακούσει ο καθένας τον άλλον είναι σημαντικό!

Η λειτουργικότητα ενός ψυχαναλυτή παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην ικανότητά του να ακούει και μόνο! Αφού θα ακούσει το θέμα που απασχολεί τον «πελάτη/ασθενή»,τότε θα μπορεί να τοποθετηθεί και να παρέχει τη σχετική αρωγή σε μια οντότητα που χρειάζεται την σχετική βοήθεια,καθώς θα τον απασχολεί ένα θέμα όπου δεν μπορεί να δει λύση.

Η δύναμη της ακοής είναι πάντα σημαντική σε μια ανάλογη περίπτωση.

Εκτός που ένας θεραπευτής εκπαιδεύεται να κατανοεί ,είναι και η ικανότητά του από μόνος του να ακούει. Είναι μια φυσική αξία αυτής της οντότητας που έχει καλλιεργηθεί το «είνα黨του να ακούει και μετά να παρέχει την αρωγή. Το ανέφερα σαν παράδειγμα για την βασική λειτουργία που κάνει ένας ψυχοθεραπευτής,αλλά και βιωματικά,μεταξύ φίλων,συγγενών,κοινωνικού περιβάλλοντος υπάρχει η φυσική ικανότητα να λειτουργήσει το σύνολο κατά αυτόν τον τρόπο.

Ως τελικό σημείο,η κάθε οντότητα είναι αποδέκτης κάθε είδους ερεθίσματος και συμπεριφοράς. Η κάθε οντότητα θα είναι σύμφωνη με πολλά όπως και θα έχει το δικαίωμα να διαφωνεί και να μην είναι σύμφωνη με όποια αξία πρεσβεύει ένας άλλος άνθρωπος, ακόμη και το παιδί μας.

Οι αντιδράσεις είτε θετικές, είτε  αρνητικές σε καθετί είναι  αποτέλεσμα αυτών των αντιδράσεων. Επειδή δε θα συμφωνήσει κάποια οντότητα με μια ιδέα,μια παράταξη,μια αθλητική ομάδα,έναν τρόπο σκέψεως,δεν έπεται να αντιδρούμε και να ενεργούμε αρνητικά αποκλείοντας άλλες οντότητες που ακολουθούν μια αξία.

Καλό θα είναι να εισακουστούν,να διαπιστωθούν οι διαφορές,και να συζητηθεί η διαφωνία…

Γιατί θα αντιδράσουμε εναντίον των ομοφυλοφίλων για παράδειγμα; Γιατί δεν προτιμούμε τους Μουσουλμάνους; Θα πρέπει να υπάρχει μια αποδοχή, έστω να εισακουστεί και να αποδεχθεί η διαφορετικότητα. Είναι αφύσικος ο αποκλεισμός,και η απαγόρευση είναι βάναυσος τρόπος λειτουργίας σε μια κοινωνία.

Επομένως, η κοινωνία οφείλει να διατηρεί έναν σχετικό «μηχανισμό» για να σέβεται την κάθε αξία. Η εκδήλωση μιας διαφορετικότητας οφείλεται απλά από τις διαφορετικές πτυχές του ανθρώπου και ο άνθρωπος δεν τυποποιείται.

Θα ακολουθήσει μια ιδέα,μια θρησκεία,μια αξία,μια πρακτική,αλλά ο άνθρωπος πάντα θα δείξει πώς θα συμπεριφέρεται με το δικό του μοναδικό τρόπο, που συνολικά θα αποτελεί την δική του προσωπικότητα.

Μια προσωπικότητα που είναι μοναδική και απαράμιλλη.Οπότε όλοι οι παράγοντες στα πιστεύω,στην λειτουργικότητα και στις εφαρμογές είναι πάντα ξεχωριστές.Ακόμα και αν κάτι θεωρηθεί «Καλό» ή «Κακό»,οφείλει να δείχνει η κάθε οντότητα γιατί πράττει έτσι και εφαρμόζει τα ανάλογα δέοντα…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΥΡΙΟΧΟΣ

Ψυχίατρος|Ψυχολόγος|Ψυχοθεραπευτής|Ψυχαναλυτής

Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών & Πανεπιστημίου Μελβούρνης, Αυστραλίας

Τηλέφωνο 6936527873, 6947388935 (Μετά της 17:00)

Email: gpyri2001@hotmail.com| george.pyriohos@gmail.com

Comments

comments

No Comments Yet

Απαντήστε

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>