Ζηλεύω παθολογικά! Ούτε εγώ ξέρω που μπορώ να φτάσω…

photo.3(4)

Πλησιάζει 10 η ώρα . Ακόμη να φανεί. Το κινητό του κλειστό . Μα που να είναι; Το μαγαζί το έκλεισε πριν τις 9 και το σπίτι μας είναι πολύ κοντά . Που να πήγε πάλι; Ξανά κάνω κλήση, τίποτα. Άλλα δέκα λεπτά .

Αρχίζουν τα ψυχοσωματικά συμπτώματα. Έντονη ταχυπαλμία, τα χέρια μου ιδρώνουν, τρέμουν, νιώθω το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου . Να το πάλι. Το τέρας της ζήλιας με κατακυριεύει.

Εικόνες να διαδέχονται η μία μετά την άλλη, ο σύντροφός μου μαζί με μια άλλη γυναίκα, να γελάνε και να διασκεδάζουν, προσπαθώ να δω πως είναι αυτή αλλά δεν τα καταφέρνω να σχηματίσω τη μορφή της. Δε θέλω να το σκέφτομαι, αλλά δεν μπορώ να ξεχαστώ.

Τι να κάνω; Η ώρα περνάει και ακόμα να φανεί. Ξανά τηλέφωνο, ξανά μήνυμα ‘’που είσαι’’ , καμία απάντηση! Που είναι; Μα τι αφελής που είμαι.. στέλνω μήνυμα σε κλειστό τηλέφωνο, έχω θολώσει και δε σκέφτομαι λογικά.

Προχωράω πανικόβλητη πάνω κάτω στο δωμάτιο σαν θηρίο στο κλουβί . Με ζώνουν τα μαύρα φίδια. Νιώθω τον κίνδυνο να πλησιάζει.

Έχει άλλη, σίγουρα έχει άλλη! Και μου το έλεγε σήμερα το ζώδιο μου να προσέχω τις εντάσεις. Αμ δε!

Θα γυρίσει, δε θα γυρίσει; Θα του βγάλω το μαλλί τρίχα τρίχα, δε θα τον λυπηθώ. Χίλια σενάρια διαπερνάνε το μυαλό μου , σενάρια χολιγουντιανά και επιστημονικής φαντασίας και προσπαθώ να τα απορρίψω όλα.

Έχω γίνει έξαλλη , αρχίζω να τον βρίζω. Μιλάω μόνη μου, εκεί με κατάντησε ο αχρείος ! Τρέμω από την αγωνία μου. Θέλω να ξεσπάσω κάπου , αλλά λυπάμαι τα αντικείμενα στο σπίτι.

Σκέφτομαι ποια κορνίζα να του σπάσω στο κεφάλι μόλις έρθει. Να του πετάξω το βάζο που μας πήρε δώρο η Μαιρούλα η κουμπάρα μας; Το τσιγκουνεύομαι.

Πάνω στην ώρα, ακούω το κλειδί στην πόρτα. Όλες μου οι αισθήσεις βρίσκονται σε επιφυλακή και τα νύχια μου έτοιμα για επίθεση.

Τίποτα δε με σταματάει τώρα, θα γίνει χαμός. Ξαφνικά, και ενώ είμαι έτοιμη να γίνω πρωταγωνίστρια σε αμερικάνικο έργο, ακούω τη μητέρα μου ‘’κοριτσάκι μου, τι κάνεις;’’ !

Δεν το πιστεύω!

Θόλωσα τόσο πολύ από τη ζήλια μου που δεν θυμήθηκα ότι θα πήγαινε μετά τη δουλειά να πάρει τη μητέρα μου από το σπίτι της στο διπλανό χωριό!

Ξαφνικά το πρόσωπο μου από εκεί που ήταν μπλε ρουά, γίνεται ξανά φυσιολογικό. Βαθιά εισπνοή και τους καλωσορίζω και τους δύο. Ο καλός μου είναι τόσο εντάξει! Πόσο ανόητη μπορεί να είμαι..

‘’ Ήταν κλειστό το τηλέφωνο και ανησύχησα’’ λέω απολογητικά για να δικαιολογήσω τις άπειρες κλήσεις, προσπαθώντας παράλληλα να κατευνάσω την καταιγίδα που ήταν έτοιμη να ξεσπάσει μέσα μου.

Βάζω ένα ποτό στον άντρα μου για να χαλαρώσει και ανοίγω παράλληλα το ραδιόφωνο. Δεν το πιστεύω , πλάκα μου κάνουνε; Ακούω τη φωνή της Χαρούλας ‘’Ζήλια μου, ζήλια μου με εσένα η καρδιά μου είναι ζωντανή ! Μίλα μου , μίλα μου μα φύγε όταν έρθει εκείνος να με βρει..’’ !!

Οι σκέψεις της φίλης μας έχουν πραγματικά ενδιαφέρον!

Μη μασάς! Θέλει κότσια να μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι για σένα…

Comments

comments

No Comments Yet

Απαντήστε

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>