Είμαι η Ιωάννα και είμαι σήμερα 50ετών και χωρισμένη . Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε μόλις τελειώσαμε και οι δύο το πανεπιστήμιο . Ερωτευτήκαμε κεραυνοβόλα και παντρευτήκαμε σχετικά άμεσα . Τα πρώτα χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα και κυρίως όταν γεννήθηκαν τα δύο παιδιά μας . Η οικονομική μας κατάσταση χειροτέρεψε όταν ξεκίνησε τη δική του επιχείρηση . Εγώ λόγω των παιδιών αναγκάστηκα να μείνω σπίτι να τα μεγαλώσω και από μια δυναμική γυναίκα που ήμουν μέχρι τότε κλείστηκα στο σπίτι. Τα πάντα περιστρεφόταν γύρω από τα παιδιά , τη μαγειρική , τα τρέχοντα προβλήματα και την καθημερινότητα . Δεν υπήρχε τίποτα έξω από το μικρόκοσμο μου , ούτε ο σύζυγος , ούτε η δουλειά του , κανένα ενδιαφέρον , συν το ότι είχα παραμελήσει εντελώς την εξωτερική μου εμφάνιση . Ο άντρας μου αφιέρωνε ατελείωτες ώρες στη δουλειά και τα πάντα είχαν πέσει πάνω μου. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να γυρνάει στο σπίτι και αντί να ακούσει μια γλυκιά κουβέντα, του μετέφερα όλα τα προβλήματα της ημέρας συνοδευόμενα με μια ατελείωτη γκρίνια . Σίγουρα είχα χάσει τον εαυτό μου και δεν το καταλάβαινα . Τότε ήταν που εμφανίστηκε εκείνη . Ήταν η γραμματέας του , η βοηθός του , ο δικός του άνθρωπος στην επιχείρηση . Από όταν την είδα αισθάνθηκα ένα σφίξιμο , ένα κόμπο στο στομάχι . Δεν είναι ότι ήταν καμιά γυναικάρα , ήταν η κατανόηση , η οικειότητα , το δέσιμο , που είχαν μεταξύ τους σε επαγγελματικό , όπως φαινόταν , επίπεδο. Άρχισαν να με ζώνουν τα μαύρα φίδια, ζήλευα αυτή τη γυναίκα που ήταν δίπλα του όλες τις ώρες, στα ταξίδια , που έκανε κουμάντο στην επιχείρηση του , που την εμπιστευόταν , που συζητούσε τα πάντα μαζί της ρόλος που θα ήθελα να ήταν δικός μου .
Του ζήτησα να πάω να δουλέψω μαζί του. Αρνήθηκε . ‘’Προτεραιότητα έχουν τα παιδιά’’ είπε . Δεν είχα κάτι χειροπιαστό σχετικά με απάτη , τρελαινόμουν όμως όταν τους αισθανόμουν μαζί . Στο μυαλό μου περνούσαν εικόνες που δε μπορούσα να διαχειριστώ . Παρακολουθούσα τα πάντα, τα κινητά του, το γραφείο του, τον υπολογιστή του , τον ίδιο. Με αφορμή κάποια μηνύματα που βρήκα στο κινητό του και φανέρωναν υπερβολική οικειότητα , όχι απαραίτητα ερωτικού περιεχομένου , όπως συμπεραίνω μετά από δέκα χρόνια, απαίτησα να την απολύσει . Δε δέχτηκε. Την θεωρούσε πολύτιμη για τη δουλειά του και προσπάθησε να με πείσει ότι όλο αυτό είναι απλά δικές μου υστερίες . Δεν άντεξα, του ζήτησα να χωρίσουμε . Έτσι όπως ήμασταν σε αδιέξοδο και ενώ είχε και πολύ σοβαρά προβλήματα στη δουλειά του , δέχτηκε . Δέκα χρόνια τώρα με τρώει η αμφιβολία αν ο εγωισμός μου στέρησε τον πατέρα από τα παιδιά μου και από εμένα τον άντρα μου, που κατά βάθος τον αγαπάω ακόμα. Συνέχεια και τέλος της ιστορίας , ο πρώην μου και η βοηθός του εξακολουθούν να είναι μαζί επαγγελματικά , ο καθένας έχει δημιουργήσει τη δική του οικογένεια όμως με άλλους ανθρώπους, ενώ εγώ έχω μείνει μόνη μου να βολοδέρνω μεγαλώνοντας τα παιδιά μου, χωρίς σχέση και χωρίς καμία συντροφιά . Είναι άραγε θέμα τύχης όλο αυτό ;