Όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο μάς αρέσει το σύνολό του. Μάς μαγεύει η αύρα του και το γεγονός πως έχουμε μια ομιχλώδη αντίληψη για την προσωπικότητά του. Είναι γεγονός άλλωστε πως στην αρχή οι γωνίες είναι στρογγυλεμένες γιατί ο καθένας βγάζει τον καλύτερό του εαυτό.
Με το που περνά ο αρχικός ενθουσιασμός και τα μάτια της ψυχής αρχίζουν να βλέπουν και με τα μάτια της λογικής ξεκινούν τα πρώτα σημάδια που δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του ανθρώπου που επιλέξαμε ως σύντροφο. Και εκεί όλες μα όλες οι γυναίκες πέφτουμε στη λούμπα της προσπάθειας να μεταλλάξουμε έναν άνθρωπο σε κάτι άλλο.
Όπως είναι απόλυτα λογικό οι άντρες δεν μπορούν να ανεχτούν αυτή τη γυναικεία συμπεριφορά! Η προσπάθεια αλλαγής του χαρακτήρα τους δημιουργεί το αίσθημα ότι βρίσκονται συνεχώς κάτω από το μικροσκόπιο και ότι δέχονται αλλεπάλληλες επιθέσεις από την σύντροφο τους, πράγμα που τους θυμώνει, τους στεναχωρεί και τους μειώνει την αυτοπεποίθηση. Ένας άντρας σε μόνιμη άμυνα δεν μπορεί να αγαπήσει τη σύντροφο του! Η αγάπη προϋποθέτει την αποδοχή. Η αγάπη προϋποθέτει να δεχόμαστε τον σύντροφο μας έτσι όπως ακριβώς είναι: με τα προτερήματα του αλλά και με… τα ελαττώματά του.
Με ποιο σκεπτικό οι γυναίκες συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο; Ποιοι είναι εκείνοι οι παράγοντες που τις κάνουν επικριτικές ;
Το γυναικείο ένστικτο, το ένστικτο της μητέρας προστάτιδας, συνήθως μπερδεύει τις γυναίκες στο να ξεχωρίζουν την διαφορά μεταξύ του συντρόφου τους και του παιδιού τους. Εκνευρίζονται και αγχώνονται με πάρα πολλά πράγματα που σχετίζονται με την συμπεριφορά των αντρών γιατί τους φαίνεται αδιανόητο οι άντρες να μην μπορούν να καταλάβουν τι είναι «σωστό» και τι «λάθος» σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα. Όπως μια μητέρα διδάσκει στο παιδί της το «σωστό» και το «λάθος» , έτσι μια γυναίκα προσπαθεί να «διδάξει» στον σύντροφο της κάποια πράγματα τα οποία η ίδια θεωρεί απαραίτητα και σημαντικά , ασχέτως εάν αυτός δεν τα θεωρεί! Έτσι γίνεται καταπιεστική με τις συνεχείς παρατηρήσεις και προτροπές της έχοντας την πεποίθηση ότι ο σύντροφος της είναι υποχρεωμένος να την ακούσει και να ακολουθήσει τις συμβουλές τις με τον ίδιο τρόπο που το παιδί της θα ήταν υποχρεωμένο να το κάνει.