Ο λόγος που αποφάσισα να σας στείλω την ιστορία μου είναι αφενός γιατί ένιωθα την ανάγκη να τη μοιραστώ με κάποιον και αφετέρου, η εμπειρία μου να αφυπνίσει κάποιες νεότερες γυναίκες , να προστατεύσουν το γάμο τους.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Είμαι πολλά χρόνια παντρεμένη , περίπου μισό αιώνα . Πάντα πίστευα πως είχα ένα καλό γάμο με παιδιά και εγγόνια. Δε μου έλειπε τίποτα. Πριν από ένα χρόνο περίπου, έμαθα κάτι που με διέλυσε κυριολεκτικά, μου τάραξε συθέμελα τη ζωή μου , με άδειασε.
Έμαθα πως ο άντρας μου διατηρούσε σχέση με την καλύτερη μου φίλη, με την γυναίκα που ήταν πάντα δίπλα μας , στις χαρές και στις λύπες, που την εμπιστευόμουν, την είχα μέσα στο σπίτι μου.
Έπειτα από πολλές πιέσεις αυτή τα παραδέχτηκε όλα , πως δεν είχε να κάνει με την οικογένεια μας, με εμένα, πως με αγαπούσε και ότι είχε τελειώσει η σχέση καιρό πριν .
Δε μπορούσα να το πιστέψω, ο νους μου δεν το δεχόταν. Έπαθα ψυχολογικό και σωματικό σοκ. Αρρώστησα. Για ένα χρόνο ήμουν μόνιμος επισκέπτης γιατρών. Και δεν μπορούσα να το πω και σε κανέναν. Δεν ήθελα τα παιδιά μου να μάθουν τι συμβαίνει, το κράτησα μέσα μου επτασφράγιστο μυστικό.
Αναπάντητα τα ερωτήματα στην προσπάθεια μου να βρω τους λόγους που συνέβη αυτό . Αν έφταιξα εγώ , που δεν πήρα χαμπάρι τόσα χρόνια τίποτα. Γιατί δεν ήταν ένα λάθος της στιγμής, ήταν μια σχέση μακροχρόνια. Πως το κρατούσαν τόσο καλά κρυμμένο;
Σίγουρα εκείνη την περίοδο με είχε απορροφήσει η δουλειά μου. Έλειπα πολλές ώρες και βρήκε ευκαιρία η ‘’φίλη’’ , το φίδι που έκρυβα στον κόρφο μου, να το εκμεταλλευτεί.
Τη μια να φροντίσει τα παιδιά, την άλλη να βοηθήσει με το σπίτι, πάντα δίπλα μου, έτσι νόμιζα και την ευγνωμονούσα . Αυτή είχε όμως άλλα σχέδια στο μυαλό της , άλλα κίνητρα.
Ο σύζυγος μου! Ο άνθρωπος που για όλους , ακόμη και για εμένα , ήταν πάντα ο σωστός οικογενειάρχης, ο καλός μπαμπάς , το πρότυπο για οτιδήποτε.
Ένα ψέμα και αυτό, όλη μου η ζωή ένα μεγάλο ψέμα. Αυτό που μένει είναι ότι έχασα την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους , στο γάμο, στην αγάπη, στη φιλία, σε όλα. Τώρα με το σύζυγο μου είμαστε δύο ξένοι στο ίδιο σπίτι.
Η ηλικία μας δε σηκώνει χωρισμούς.
Σπάνια μιλάμε, και όταν το κάνουμε πάντα στο τέλος καταλήγω να τον βρίζω. Αλλά ποτέ δεν ξεθυμαίνω. Βέβαια τώρα τελευταία, άρχισα να πηγαίνω σε ψυχολόγο και αισθάνομαι κάπως πιο ήρεμη. Όμως αυτός ο κόμπος στο στομάχι , αυτό το σφίξιμο , δεν πρόκειται να φύγει.
Προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ , να τον σκεφτώ σαν καλό πατέρα, σαν καλό άνθρωπο , πως στήριζε όλα αυτά τα χρόνια την οικογένεια μας. Ξέρω ότι έχουμε ο ένας την ανάγκη του άλλου , αλλά δεν μπορώ και δεν πρόκειται να τον συγχωρήσω.
Δείτε μία ακόμη συγκλονιστική εξομολόγηση:
O φίλος μου με ανάγκασε να κάνω τη μια έκτρωση μετά την άλλη…