Επιμέλεια: Καλλιόπη Σαϊτη
Όπου κι αν ήμουν, το μυαλό μου πάντα ξέκλεβε στιγμές για να βρεθεί
σ’ εκείνο το νησί και στα λημέρια του, που τόσα καλοκαίρια είχαν γράψει διάφορες ιστορίες μες στην καρδιά μου.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Παιδί χωρίς χωριό αλλά με γονείς που φρόντισαν να μου γνωρίσουν τον κόσμο ταξιδεύοντας. Αυτή άλλωστε είναι και όλη μου η προίκα… αστειεύομαι…! Μεταξύ μας, όλο και κάτι άλλο υπάρχει αλλά δε το λέω για να μη μαζευτούν οι προικοθήρες… και υπάρχουν αρκετοί από δαύτους. Είμαι και ελεύθερο κορίτσι ακόμα… δεσποινίς ετών 39…κελεπούρι!
Οι σπουδές μου ήταν πάνω στα ναυτιλιακά, όπως επίσης και η επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Παντού γύρω μου η θάλασσα! Η αλήθεια είναι ότι στη ζωή μας συμβαίνουν πράγματα που δεν τα αντιλαμβανόμαστε εκείνη ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνουν. Έχουν όμως κι αυτά το σκοπό τους, την ιστορία τους, που μας πάει παρακάτω και που κάποια στιγμή μας δίνει τις όποιες απαντήσεις.Ταξίδευα αρκετά και φρόντιζα να περνάω καλά όπου κι αν πήγαινα γιατί είχα πάντα δίπλα μου τη Δήμητρα, εμένα δηλαδή. Ήταν θέμα χαρακτήρα αλλά και υποχρέωσης απέναντι στον εαυτό μου να ζω καλά και να μην αφήνομαι γενικότερα, συμβιβασμένη από διάφορες δικαιολογίες που λέμε οι ίδιοι σε εμάς. Υπήρξαν θυμάμαι φορές, που στενοχωρήθηκα τη στιγμή που το πλοίο έλυνε τους κάβους ή κάποιο αεροπλάνο απογειωνόταν για να με γυρίσει πίσω στη βάση μου. Παρόλα αυτά, δε μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου μακριά απ’ την Αθήνα. Είχα δημιουργήσει καταστάσεις με αποτέλεσμα να έχω επιλογές. Καλή δουλειά, χρήματα, παρέες, διασκέδαση και άντρες much!
Ε… αυτά δε τ’ αφήνεις εύκολα ή μάλλον δύσκολα περνάει απ’ το μυαλό σου να τ’ αφήσεις κυρίως όταν δεν έχεις υποχρεώσεις. Πράγμα που εγώ δεν είχα αλλά ούτε και σκεφτόμουν να δημιουργήσω σύντομα. Κόντευα τα 40 κι ούτε το καμπανάκι της μητρότητας αλλά ούτε και τις καμπάνες της εκκλησίας γενικότερα είχα ακούσει να χτυπάνε. Εξάλλου καλό είναι όλα αυτά να συμβαίνουν εφόσον τα επιθυμείς και όχι για τα πρέπει των άλλων. Είχα μάθει να βλέπω τα πράγματα απ’ τη θετική τους πλευρά ακόμα και όταν έχασα τη δουλειά μου και αναγκάστηκα να βγω μετά από χρόνια πάλι στους δρόμους για να βρω νέα επαγγελματική στέγη και με τα τεράστια ποσοστά ανεργίας που επικρατούσαν εκεί έξω και συνεχίζουν φυσικά, ακόμα και τότε δεν πτοήθηκα.
Η περιπέτεια μου κράτησε 1 χρόνο και κάτι, παρόλα αυτά κανένα θέμα δεν είχα, κάθε άλλο θα πω, μάζεψα καινούριες εμπειρίες. Κατάλαβα τους άνεργους με όλο αυτό που περνούσαν γιατί τώρα βρισκόμουν κι εγώ απ’ τη δική τους πλευρά και γνώρισα αρκετούς εργοδότες που σε καμία περίπτωση δε θα άφηνα να γίνουν δικοί μου, κατά πάσα πιθανότητα ούτε κι αυτοί θα δέχονταν να γίνω υπάλληλός τους. Άρχισα να στέλνω βιογραφικά, ο χώρος της ναυτιλίας με ενδιέφερε, εκεί μόνον στόχευα. Κάποια στιγμή με παίρνουν από μία ναυτιλιακή εταιρεία και μου ζητάνε να κάνουμε ένα ραντεβού. Αμέσως χάρηκα, γιατί συνέβη αφότου είχα χάσει τη δουλειά μου και ήμουν ακόμη, πολύ αισιόδοξη και δυναμική. Πηγαίνω την επόμενη μέρα στο ραντεβού που έχω με τον ιδιοκτήτη της εταιρείας. Τον βρίσκω να μελετάει το βιογραφικό μου, το λέει σχεδόν απέξω, τύπου ποίημα, δείχνει ενθουσιασμό για τις σπουδές και κάποια στιγμή στέκεται στην εργασιακή εμπειρία, όπου αρχίζει να διαβάζει, με κοιτάζει και μου λέει, έχεις εμπειρία αλλά βρε κορίτσι μου, στο βιογραφικό σου γράφεις 3 χρόνια εδώ, 2 χρόνια εκεί, 5 χρόνια στην άλλη. Ενώ αν είχες 10 χρόνια σε μία μεγάλη εταιρεία…εκείνη την ώρα μου έβγαλε κόκκινο πανί, ένιωσα σα να ‘μαι ταύρος σε υαλοπωλείο, μου γύρισε το μάτι και φυσικά χωρίς να χάσω χρόνο του απαντώ…μα αν είχα συγκεντρώσει 10 χρόνια στου Ωνάση, θα ερχόμουν στου Θανάση; Φόρεσα τα αθλητικά μου και έτρεξα προς την έξοδο, πριν στείλει την ασφάλεια να μου βάλει πιπέρι γι’ αυτό που τόλμησα να ξεστομίσω εγώ η άνεργη. Φυσικά ακολούθησαν και άλλα περιστατικά, όπως μετά από ένα μήνα ξαναχτυπάει το τηλέφωνο και με καλούν σε άλλο ραντεβού. Αφού τα βρίσκουμε και όλα καλά, φτάνουμε στο ωράριο που θα εργάζομαι. Και το οποίο θα ήταν από τις 09:00πμ έως 11:00 – 12:00μμ. Αμέσως ρωτάω γιατί τόσες πολλές ώρες; Και η απάντηση που παίρνω είναι λόγω της διαφοράς ώρας που έχουμε με το Γιβραλτάρ και τότε απαντώ, ε ωραία, τότε ας έρχομαι 15:00 – 11:00. Δε γίνεται μου απαντά γιατί στην Ελλάδα όλα τα γραφεία ανοίγουν στις 09:00πμ. Ε, τότε του απαντώ, να σας δώσω το λογαριασμό τραπέζης να μου καταθέτετε το μηνιάτικο με βάση τις αμοιβές Ελλάδας + Γιβραλτάρ. Αυτά και πολλά άλλα ευτράπελα συνέβησαν. Χάριν αυτής της διαδρομής όμως τώρα βρίσκομαι στο νησί της Σίφνου, εκεί που το μυαλό μου κάποτε ξέκλεβε στιγμές για ν’ άρχεται κάπου-κάπου.