Αληθινή Ιστορία: Η υπάλληλός μου, μετέτρεψε το μαγαζί μου σε «βίλα των οργίων»!

Γεια σας! Με λένε Μαρίνο και διατηρώ μία μικρή επιχείρηση με τοπικά προϊόντα στα Χανιά της Κρήτης. Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου η οποία είναι κωμικοτραγική. Για γέλια και κλάματα που λένε.

Όλα ξεκίνησαν πέρυσι, την Άνοιξη.

Η τουριστική περίοδος στα Χανιά ξεκινάει το Πάσχα, ίσως και λίγο νωρίτερα!

Αποφάσισα λοιπόν, επειδή έχω κάποια προβλήματα υγείας και δεν πρέπει να κουράζομαι πολύ, να πάρω ένα άτομο για να κρατάει το μαγαζί τα απογεύματα.

Μην φανταστείτε ότι έχω κανένα εμπορικό κέντρο.

Μια οικογενειακή επιχείρηση έχω, που περιμένω 3 μήνες το καλοκαίρι να δουλέψω λίγο. Τον υπόλοιπο χρόνο ουσιαστικά δουλεύω για να πληρώνω τα έξοδά του και πολλές φορές βάζω και από την τσέπη μου. Κλασικά ελληνικά πράγματα δηλαδή.

Πριν βάλω αγγελία, είπα να ρωτήσω τους φίλους και τους γνωστούς μου μήπως έχουν κάποιον να μου προτείνουν. Όπως ξέρετε, είναι δύσκολο να εμπιστευτείς κάποιον στις μέρες μας. Άσε που ήθελα να κρατάει μόνος του κάποιες ώρες το μαγαζί για να πηγαίνω και λίγο σπίτι να τρώω και να ξεκουράζομαι.

«Η Μαρία είναι αυτό ακριβώς που ψάχνεις» μου είπε ένας γνωστός της γυναίκας μου, ο Παντελής. «Μιλάει 2 γλώσσες, τίμια, δουλευταρού και ευγενική».

Θα τη δοκιμάσω του είπα 1-2 μέρες και αν είναι εντάξει η κοπέλα ευχαρίστως να την κρατήσω για τη σεζόν.

Την άλλη μέρα το πρωί, έδωσα ραντεβού με τη Μαρία στο μαγαζί.

Ήταν ένα πανέμορφο νεαρό κορίτσι, με τέλειες αναλογίες και χαρακτηριστικά μοντέλου. Δεν είμαι κανένα λιγούρι, έχω τη γυναικούλα μου και τα παιδάκια μου και είμαι καλά, αλλά είναι σημαντικό να δουλεύει μία εμφανίσιμη κυρία σε ένα μαγαζί που συναναστρέφεται καθημερινά με κόσμο.

Απ’ ότι μου είπε μιλούσε και άπταιστα Αγγλικά και Γαλλικά και όντως ήταν μία συμπαθέστατη φυσιογνωμία. Με το χαμόγελο στα χείλη και μία γλυκιά φωνή που χαιρόσουν να την ακούς!

Συμφωνήσαμε και στο ωράριο και στο μισθό που θα έπαιρνε και ήμασταν και οι δύο οι πλευρές ικανοποιημένες σε γενικές γραμμές.

Αισθανόμουν σαν να έπιασα το τζόκερ! Που να ξερα ο καημένος τι με περίμενε…

Ο πρώτος καιρός συνεργασίας με τη Μαρία ήταν άψογος. Το μαγαζί είχε ξεκινήσει και έπαιρνε τα πάνω του και εγώ είχα λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα να ξεκουραστώ. Κάθε φορά που τσέκαρα την είσπραξη μάλιστα ήταν σωστή μέχρι και στο τελευταίο σεντς.

Ένα μεσημέρι, ως συνήθως, γύρω στις 2, χαιρετάω τη Μαρία και παίρνω το δρόμο για το σπίτι. «Τα λέμε στις 6» της λέω και φεύγω.

Η γυναίκα μου, εκείνη τη μέρα, έπρεπε να πάει μία επίσκεψη με τα παιδιά γύρω στις 4, οπότε αποφάσισα να την πετάξω με το αυτοκίνητο και να πάω «καπάκια» στο μαγαζί. Έτσι και έγινε.

Φτάνω και τι να δω. Η πόρτα του μαγαζιού κλειστή και κλειδωμένη και όλο το εμπόρευμα χύμα απ’ έξω. Όπως τα στήνουμε δηλαδή κάθε πρωί για να τα βλέπουν οι πελάτες και το βράδυ εννοείται ότι τα μαζεύουμε μέσα και κλειδώνουμε.

Τρελάθηκα! Ο νους μου πήγε στο κακό. Λέω κάτι σοβαρό έπαθε το Μαράκι και αναγκάστηκε να κλειδώσει το μαγαζί με όλη τη πραμάτεια μου έξω.

Βγάζω βιαστικά τα κλειδιά από την τσέπη μου και μπαίνω στο μαγαζί.

Με το που μπήκα άκουγα κάτι αγκομαχητά και κάτι «τι μου κάνεις» και «τι σου κάνω» και τα έχασα.

Ένιωθα λες και μπήκα στα γυρίσματα «ροζ» ταινίας.

Πάω στο μπάνιο και τι να δω…

Η Μαρία «καβάλα» σε έναν τύπο και «καβάλα» στη Μαρία ένας άλλος τύπος. 3 στο σύνολο…

Τρελάθηκα…

Ο ένας ήταν ο Παντελής, ο γνωστός της γυναίκας μου, που μου τη σύστησε. Ωραίες παρέες έχει η γυναίκα μου, δε συμφωνείτε;;;

Με το που με βλέπουν, ξεκαβαλιούνται και άρχισαν να κουμπώνονται και να ντύνονται!

Και εκείνη τη στιγμή πέφτει η κλασική ατάκα:

«Κύριε Μαρίνο δεν είναι αυτό που νομίζετε».
«Τι είναι τότε βρε Μαρία μου» της λέω αποχαυνωμένος.
«Ντύσου και έλα έξω να τα πούμε σε παρακαλώ».

Το μαγαζί μου είχε γίνει η «βίλα των οργίων».

Όταν ντύθηκαν λοιπόν και οι 3, οι 2 έφυγαν «ντροπιασμένοι» και έμεινε μόνο η Μαρία, η οποία άρχισε να ζητάει συγνώμη και να με παρακαλάει να μη τη διώξω από τη δουλειά γιατί την έχει ανάγκη και ότι παρασύρθηκε κτλ.

Προφανώς και την ίδια στιγμή την απέλυσα.

Την κορυφαία όμως αποκάλυψη, δεν την είχα μάθει ακόμη!!!

Την επόμενη μέρα, μίλησα με τα γειτονικά μαγαζιά για να μου πουν την άποψή τους για τη Μαρία.
Τόσο χαϊβάνι είμαι και δεν είχα καταλάβει τίποτα!

Όλοι μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για τη Μαρία. Οι άντρες μόνο όμως. Οι γυναίκες απλά με ρώτησαν γιατί το τελευταίο 10ημερο έκλεινα το μαγαζί τα μεσημέρια…

Με απλά λόγια, για όποιον δεν κατάλαβε, η Μαρία φρόντισε να βελτιώσει τις διαπροσωπικές σχέσεις της επιχείρησής μας, σχεδόν με όλα τα γειτονικά μαγαζιά και να τονώσει το… ηθικό των εργαζομένων…

Η τουαλέτα του μαγαζιού μου είχε μετατραπεί σε δωμάτιο φθηνού ξενοδοχείου με διαφορετικούς φιλοξενούμενους κάθε μέρα. Μπορεί και 2 συγχρόνως μπορεί και 3 μπορεί και παραπάνω. Ποιος ξέρει;

Εγώ πάντως δεν έμαθα ποτέ!

Ηθικό Δίδαγμα: Το νου σας με τους εργαζομένους που βάζετε στα μαγαζιά σας. Μπορεί με συνοπτικές διαδικασίες να σας βάλουν λουκέτο.

Διαβάστε μία ακόμη ενδιαφέρουσα ιστορία:

Η ιστορία μου ως συνοδός πολυτελείας

Comments

comments