“Εγκλωβισμένη στην φυλακή μου”

Είμαι παντρεμένη με τον άνδρα μου από τα 19 και έχουμε μαζί τρία παιδιά σε ηλικία 18, 16 και το μικρότερο 12.

Υπήρξα πολύ ερωτευμένη με τον άνδρα μου, τον αγάπησα πολύ, όμως όσο δυνατά και αν ήταν τα συναισθήματα μου, πάντα απ’ τη πλευρά του ένιωθα μια χλιαρότητα και όσο και αν δεν ήθελα να το πιστέψω, ήξερα κατά βάθος πως ο γάμος μας θα έχει ημερομηνία λήξης.

Ένα σημαντικό πρόβλημα στη σχέση μας είναι ότι παρά τα 50 του χρόνια, εξακολουθεί να είναι μαμάκιας. Το πρόβλημα είναι ότι η μητέρα του τόσα χρόνια θέλει να κουμαντάρει τον ίδιο και όλη μας την οικογένεια στα πάντα.

Αυτός δεν λέει στη μητέρα του τίποτα και ανέχεται όλα όσα του λέει και κάνει, με αποτέλεσμα τα όσα νεύρα και ένταση του δημιουργεί να ξεσπάνε επάνω μου. Με τον καιρό το πράγμα χειροτέρευε αφού τα νεύρα και η λεκτική βία εξελίχθηκαν σε σωματική.

Στην αρχή είπα πως δεν πειράζει ήταν πολύ πιεσμένος και δεν θα ξανασυμβεί όμως ξανά έγινε πολλές φορές.

Σκέφτηκα να φύγω. Αυτό το σενάριο όμως, δεν φαίνεται να είναι εφικτό, αφού όλα αυτά τα χρόνια δεν εργάζομαι, γιατί ήθελα να μεγαλώσω σωστά τα παιδιά μου. Πώς μπορώ να φύγω επομένως τώρα, πως θα καταφέρω να συντηρώ τον εαυτό μου και τα παιδιά μου χωρίς καμία πηγή εσόδων, σε μια εποχή κρίσης;

Είχα πάρει απόφαση ότι θα μείνω εγκλωβισμένη σε αυτή την φυλακή μου, να ανέχομαι τα πάντα και να αργοπεθαίνω…

Ωστόσο τα οικονομικά προβλήματα που έχουμε ενισχύουν αυτή την άσχημη συμπεριφορά προς το πρόσωπο μου. Έφτασα στα πρόθυρα κατάθλιψης. Κατανοώ πώς, επειδή η εργασία του είναι χειρονακτική και απαιτεί πολλές ώρες, κουράζεται πολύ και έχει δίκιο να λέει για τα οικονομικά μας. Όμως, έχει ξεφύγει από αυτό πολύ η κατάσταση.

Πλέον, με βλέπει σαν αντικείμενο, δεν τον ενδιαφέρω, δεν μπήκε καν στο κόπο έστω για μία φορά να ρωτήσει πως είμαι…

Είχα πάρει απόφαση ότι θα μείνω εγκλωβισμένη σε αυτή την φυλακή μου, να ανέχομαι τα πάντα και να αργοπεθαίνω… Και έτσι, αναπάντεχα, εμφανίστηκε εκείνος.. Με γέμισε αγάπη, ελπίδα και σιγουριά. Τα ξέρει όλα για την κατάσταση που βιώνω και παρόλα αυτά είναι δίπλα μου και με στηρίζει.

Πλέον, ξέρω ότι έχω έναν άνθρωπο στο πλευρό μου που μπορώ να ανοιχτώ, να μιλήσω και θα είναι εκεί να με ακούσει με αγάπη και στοργή.

Τι να το κάνω όμως έτσι όπως ζω. Θέλω να φύγω, να πάρω διαζύγιο, να βρω την ηρεμία μου και να ζήσω επιτέλους, όπως έπρεπε να είχα κάνει απ’ την αρχή.

Όμως με την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, φυσικά και δεν μπορώ να το κάνω. Πώς να ζήσω τα παιδιά μου αν φύγω;;

Και επιπλέον, ότι κι αν είναι ο άνδρας μου, δεν μου αρέσει να του λέω ψέματα και να τον κοροϊδεύω. Μπορεί να έκανε πολλά λάθη, όμως δεν θέλω να συνεχίζω και εγώ με λάθη… Θέλω απλά να ζήσω με ηρεμία και γαλήνη. Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω…

Διαβάστε μία ακόμη ενδιαφέρουσα ιστορία

53χρονη Δήμητρα: «Η ζωή μου πέρασε και εγώ εξακολουθώ να μην ζω»

Comments

comments