Κατάθεση ψυχής…

writing

 

Ξέρεις.. είναι η στιγμή αυτή που αδειάζεις μέσα σου.. που ότι ένιωθες, ότι είχες και πίστευες απλά δεν υπάρχει.. που οι μαχαιριές και τα ψέματα σε πονάνε τόσο που νιώθεις αυτό το τρομερό σφίξιμο στο στομάχι και στον λαιμό σου, που σου επιτρέπει να αναπνεύσεις με δυσκολία.

Δύο χρόνια μαζί.. δε χρειαζόταν να μιλάμε εμείς, ξέραμε.. και μόνο με τα μάτια. Γι’ αυτό άλλωστε μείναμε μαζί απ’ τη πρώτη στιγμή . Βρήκαμε ο ένας στον άλλο αυτό που δεν βρίσκεται… Ποτέ δεν ήσουν ο κατάλληλος για τους φίλους μου, όμως εγώ είχα βρει τη στεριά μου, η ψυχή μου ηρεμούσε στα χέρια σου. Και αυτά τα μάτια.. αχ, αυτά τα μάτια, ώρες ολόκληρες να τα φίλαγα δεν τα χόρταινα ποτέ. Σε χάζευα με τις ώρες να κοιμάσαι στην αγκαλιά μου  και η καρδιά μου γέμιζε τέτοια ευτυχία, που έφτανε και για τις στιγμές που έφευγες… μέχρι να γυρίσεις και να τη γεμίσεις ξανά.

Πλησίαζε η ώρα να φύγω απ’ την επαρχεία και να γυρίσω στη μεγάλη πόλη. Εσύ με κοίταζες στα μάτια  και μου έλεγες να φύγουμε μαζί, να κάνουμε μια καινούργια αρχή, πως είμαι ο άνθρωπος σου και ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα φτερά μας ,ΜΑΖΙ!

Φοβήθηκα.. δε σου κρύβω. Εσύ δεν είχες φύγει ποτέ απ’ το σπίτι σου και τώρα ήθελες να φύγουμε μαζί. Ήξερα πως έτσι θα μπαίναμε στα βαθιά.. Πίστεψα όμως και τόλμησα, γιατί βλέπεις ψυχή μου, τίποτα δεν είχε νόημα αν δεν ήσουν και εσύ εκεί.

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε.. Μέναμε σε φιλικό σπίτι στην αρχή μέχρι να βρούμε τους ρυθμούς μας. Η χαρά που έπαιρνα να σε βλέπω να ανεβαίνεις.. βρήκες αμέσως δουλειά, έκανες αμέσως νέες παρέες , και τα οικονομικά σου που τόσο σε βασάνιζαν επιτέλους είχαν εξαιρετική άνοδο. Όλα αυτά μου έδιναν δύναμη ,πίστη και ευχαρίστηση που μπορούσες πια να δείξεις τι μπορείς και τι αξίζεις.

Κάπου χαθήκαμε όμως.. Το μαζί σταμάτησε να υπάρχει.. Έφτασες να είσαι πολύ απασχολημένος με τις νέες σου παρέες αγάπη μου , για να θυμάσαι αυτό το αστείο μαζί ή έστω εμένα.. σαν άνθρωπο.. Και κάπως έτσι το σπίτι που θα νοικιάζαμε μαζί έγινε σπίτι σου και εγώ γύρισα στους δικούς μου μετά από τόσα χρόνια. Ήθελες να το παγώσουμε για λίγο.. Τι σημαίνει αυτό αναίσθητο πλάσμα; Εγώ ξέρω πως ότι καίει δεν παγώνει!!

Πρόλαβες και έβαλες μια άλλη, μια ξένη στη ζωή σου και στο σπίτι σου, χωρίς καν να διαγράψεις εμένα πρώτα απ’ αυτή. Γιατί αγάπη μου; Γιατί τόσα ψέματα; Γιατί με χρησιμοποίησες σαν φθηνό παιχνίδι; Που πήγαν τα όνειρα; Σε συνεπήρε τόσο η νέα σου ζωή που τα ξέχασες όλα; Η απλά ήταν πολύ αυτό που ένιωθα για σένα;

Ήμουν σίγουρη για το συνέβαινε, γ@μ!*3^0 ένστικτο βλέπεις.. Ερωτευμένη ήμουν όχι ηλίθια.. ήθελα πολύ όμως, μέσα μου να πιστέψω πως όλα όσα έλεγες ήταν αλήθεια.. σου έδωσα πολλές ευκαιρίες να μου πεις κατάματα τι συμβαίνει, τι νιώθεις, τι έχεις στο κεφάλι σου.. εσύ όμως, το μόνο που έκανες ήταν να παίζεις. Να σπρώχνεις μέσα μου αγκάθια με άνεση, εσύ.. ο άνθρωπος μου.. Την έμαθα την αλήθεια.. από αυτή.. εσύ δεν είχες το θάρρος, είχες χώρο μέσα σου για απεριόριστο θράσος και υποκρισία μόνο. Μόνο αν μάθαινα θα έφευγε αυτό το ασήκωτο βάρος από μέσα μου και ίσως ξεκινούσα να κοιμάμαι ξανά τα βράδια. Ένιωσα να πέφτω στο κενό..

Παρόλα αυτά σαν έρμαιο του εγωισμού και της υποκρισίας σου, εγώ η δυνατή.. με ανύπαρκτο εγωισμό και αξιοπρέπεια ήμουν ακόμη εδώ, να προσπαθώ όσο εσύ χλεύαζες την αγάπη μου για σένα. Είχα αρρωστήσει. Τα παράτησα επιτέλους… σε έναν αγώνα χαμένο που το μόνο που έμενε πια, ήταν να χάσω εντελώς τον εαυτό μου.

Και για κοίτα μας τώρα.. Εσύ εδώ, ξανά.. να λες πως μετάνιωσες για αυτό το άσχημο ξέσπασμα σου και πως θες να ζήσουμε μαζί, είσαι έτοιμος. Πως και  τι να ζήσουμε μαζί , αφού τα κατέστρεψες όλα; Τι έχει μείνει; Φυσικά και σε αγαπάω ακόμα, όσο τίποτα στον κόσμο. Δεν έχω μάθει να αγαπάω και να ξεαγαπάω εγώ… Δε σου αξίζει όμως να το γνωρίζεις αυτό πια, με έπαιξες, με διέλυσες .. Δεν έχω κάτι άλλο να σου δώσω πια ψυχή μου, ότι είχα στο έδωσα και μάλλον δεν ήταν αρκετό.

Γιατί λοιπόν είσαι εδώ τώρα; Βαρέθηκες τις νέες σου «παρέες»; Κατάλαβες πως τελικά εγώ είμαι ο άνθρωπος σου ή ήρθες για να αποτελειώσεις ότι έμεινε στη ρημαδοκαρδιά μου ;;;Γιατί αγάπη μου, αν ήρθες για το τελευταίο δεν έμεινε κάτι άλλο να γκρεμίσεις.

Πώς να πιστέψω τώρα;  Αχ, καρδιά μου…

Comments

comments

     

    Θέλεις να διαβάζεις άρθρα σαν το παραπάνω

    Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση!