“Έτσι σκέφτονται όλοι οι άντρες ή μόνο ο δικός μου κάφρος;;”

«Γιατί ρε Γιάννη;»
«Γιατί, τι;»
«Γιατί το μάτι σου είναι αλλήθωρο;»
«Τι είναι αυτά που λες Ευαγγελία;»
«Μα είμαστε μισή ώρα εδώ και με το ένα μάτι σου, το αριστερό, κοιτάς εμένα και με το άλλο, το δεξί, όποια περνάει δίπλα μας»

Τα δεδομένα της στιγμής:

πίνουμε καφέ σε μια πλατεία στο κέντρο της πόλης ενώ περιμένω να πάει η ώρα 11:00 για να δώσω μια συνέντευξη για δουλειά. Καθόμαστε ο ένας απέναντι από τον άλλον. Ο καλός μου έχει πάρει άδεια από την δουλειά του για να με εμψυχώσει και καλά.

Τα δεδομένα της σχέσης μας:

εγώ 29, ο Γιάννης 40, είμαστε μαζί έξι μήνες. Υποτίθεται πως είμαστε ερωτευμένοι, εγώ τουλάχιστον είμαι…

«Έλα να κάτσεις δίπλα μου» λέει. «Έχω να σου κάνω μερικές ερωτήσεις» συνεχίζει και χαμογελάει.
«Ήρθα, ρώτα με»

«Περίμενε. Για να μην καρφωνόμαστε θα σου λέω την ώρα και θα γυρνάς το κεφάλι σου σύμφωνα με τους δείκτες. Κατάλαβες;»

«Ναι Γιάννη, το έχω δει σε ταινίες αυτό το κολπάκι. Πάμε…» του απαντάω και τον τσιμπάω στο μπράτσο.

«Άουτς» κάνει, «ώρα 3» μου λέει, γυρνάω το κεφάλι μου δεξιά.

«Την βλέπεις αυτή με τα παπούτσια πέδιλα πλατφόρμες; Πόσοι πόντοι να είναι το τούβλο που έχει για πάτο αυτό το παπούτσι;»

«Εγώ το βρίσκω κομψό» απαντάω.

«Τα πόδια της διαφωνούν. Τα δάχτυλα είναι έτοιμα να πατήσουν φρένο στο πλακόστρωτο και περπατάει σαν ρομπότ»

«Είσαι ανίδεος, είναι η τελευταία λέξη της μόδας» και τον ξανατσιμπάω.

«Άουτς… και είναι παπούτσι αυτό να το φοράς στις δέκα το πρωί; Ώρα 11» μου λέει. «Λευκό κολάν, μαύρο εσώρουχο, βγάζει μάτια… ή ντύθηκε κοιμισμένη ή θέλει να μας τρελάνει» συνεχίζει.
«Είσαι χυδαίος» του απαντάω.

«Ώρα 9, αυτή με το χαμηλοκάβαλο τζιν που σκύβει… κόκκινο στρινγκ, μια χαρά κοπέλα» μου λέει.
«Είσαι σεξιστής» του απαντάω

«Ώρα 6» μου λέει και στρίβω το κεφάλι μου ενενήντα μοίρες. «Το στήθος της φωνάζει βοήθεια, με μπανέλες είναι αυτά τα σουτιέν που στέλνουν τα βυζιά σας να κοιτάνε τον ουρανό;» ρωτάει.

«Είσαι μισογύνης» απαντάω και του ρίχνω τρεις απανωτές τσιμπιές.
«Άουτς, άουτς και άουτς» απαντάει.

Κοιτάω το ρολόι μου, είναι 11 παρά 10, σηκώνομαι. Η συνέντευξη είναι στο απέναντι κτίριο από το καφέ που καθόμαστε. Φοράω πέδιλα με τακούνι 5 πόντων, κάπρι πράσινο παντελόνι, λευκό πουκάμισο, ένα πολύχρωμο κολιέ που μου έχει χαρίσει αυτός ο αχαΐρευτος. Κάνω μια στροφή μπροστά του.

«Εγώ πως σου φαίνομαι;» τον ρωτάω.

«Κούκλα, έτοιμη να πάρεις την δουλειά» απαντάει, σηκώνεται και με φιλάει στο μάγουλο. «Για να μην σου φύγει το έντονο κόκκινο κραγιόν που φόρεσες πρωί πρωί» μου λέει. «Θα σε περιμένω εδώ» ολοκληρώνει.

Φεύγω χωρίς να του απαντήσω. Περπατώντας προς την είσοδο του κτιρίου σκέφτομαι πόσα στερεότυπα έχουν οι άντρες στο μυαλό τους. Οι γυναίκες είναι πάντα αυτές που προκαλούν, φταίνε, ψεύδονται…

Παρά τις όποιες υπερβολές μας, εμείς οι γυναίκες, έχουμε δικαίωμα να φοράμε ότι θέλουμε.

Ας βγάλουν πρώτα αυτοί τις σαγιονάρες, τις γελοίες βερμούδες, τα t-shirts που κολλάνε στις μπυροκοιλιές τους…

Είναι άνοιξη και αν αναρωτιέστε αν ξεθωριάζει ο έρωτάς μου για τον Γιάννη, μετά από αυτό το επεισόδιο, συγνώμη θα σας απογοητεύσω, δεν ξεθωριάζει. Απλά νευριάζω που έχω να του μάθω τόσα πολλά…

Νευριάζω ΠΟΛΥ όμως… γιατί είναι ΤΟΣΑ πολλά…

Και αναρωτιέμαι: Έτσι σκέφτονται όλοι οι άντρες ή μόνο ο δικός μου κάφρος;;

Ρίξτε μια ματιά στο email που έστειλε φίλη μας, αναγνώστρια, στη… σύντροφο του εραστή της!

Mail στη σύντροφο του Εραστή μου: Aν δεν αντέχεις το κέρατο, χώρισε τον!

Comments

comments