Η πιο κοινή φράση που έχουμε πει όλες κι εσύ ακόμη, όταν επιτέλους ξεπεράσαμε τον πρώην μας.
Όταν βγήκαμε επιτέλους από την περίοδο του υπνωτισμού και είδαμε ξεκάθαρα την πραγματικότητα.
Όταν επιτέλους, αντικρίσαμε τη «γυμνή» αλήθεια, αντιληφθήκαμε το πραγματικό πρόσωπο του ανθρώπου εκείνου, ο οποίος κάτω από μη εξακριβωμένες, ακόμα συνθήκες, μας μάγεψε και μας έκανε να πέσουμε στην αγκαλιά του. «Ο αλήτης!».
Δεν αναρωτήθηκε καμία μας ποτέ όμως, αν όντως ερωτευτήκαμε αυτόν τον άνδρα πραγματικά.
Ας πάμε πάλι πίσω σ΄εκείνη την πρώτη μέρα της γνωριμίας, την πρώτη φορά που σου μίλησε, σου άρεσε όντως αυτό που έβλεπες και άκουγες;
«Μα καλά τί είχα πάθει, είχα τρελαθεί πώς ερωτεύτηκα εσένα;»
Πόσες από εμάς εκείνη την πρώτη φορά δε σκέφτηκαν: «ναι, καλός είναι, εκτός βέβαια, από αυτό, αυτό κι αυτό που δε μου πολύ αρέσουν, αλλά εντάξει δεν πειράζει μωρέ.».
‘Πόσα δε μας άρεσαν και πόσα τελικά αποδεχτήκαμε ή προσπεράσαμε για να είμαστε απλά μαζί του.
Ένας ανεξέλεγκτος εγωισμός να διεκδικήσουμε το υποψήφιο θήραμα, για να αποδείξουμε ότι μπορούμε, γιατί ήταν για εμάς, ζήτημα τιμής!
Τώρα που όλα πια είναι ξεκάθαρα, απλά ρωτάω τον εαυτό μου, ερωτεύτηκα εσένα, ή την ανάγκη μου να ζήσω τον έρωτα;
Υπάρχει αυτό που λέμε: «κεραυνοβόλος έρωτας» ή όλο αυτό είναι απλά η εσωτερική ανάγκη του καθενός, να βιώσει θετικά συναισθήματα.
Μήπως, φοβόμαστε τόσο να μείνουμε μόνοι μας;
Με αποτέλεσμα ,όταν γνωρίζουμε κάποιον το μυαλό μας να τον προσαρμόζει, να τον καμουφλάρει;
Ερωτευόμαστε όντως αυτό το πρόσωπο ή ο ερωτάς μας ξεκινάει από την ώρα που τον τελειοποιούμαι μέσα στο μυαλό μας;
Καθησυχάζουμε τον εαυτό μας για τα αρνητικά σαν κάτι προσωρινό ή μη επιλήψιμο και έπειτα φουσκώνουμε όλα τα θετικά χαρακτηριστικά του, για να γίνει η χώνεψη πιο γρήγορα.
Αυτό, λοιπόν, το τέλειο και ιδανικό που δημιουργήσαμε (που παρεμπιπτόντως δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα),το αναγάγουμε σε απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωσή μας.
Έτσι, ονομάζουμε την γνωριμία «έρωτα»!
Θεωρούμε τους εαυτούς μας «ερωτευμένους» και παθαίνουμε εξάρτηση από έναν άνθρωπο, απλά και μόνο επειδή, όλα όσα μας έλειπαν έχουμε πειστεί πως τα βρήκαμε.
Δεν έχει να κάνει με την εμφάνιση, το χαρακτήρα, την ηλικία. Δεν παίζουν κανένα ρόλο.
Ο έρωτας είναι κάτι καθαρά προσωπικό κι εγωιστικό.
Γιατί, όποιο πρόσωπο και να ήταν απέναντι μας από τη στιγμή που πείσαμε τον εαυτό μας, πως είναι ο ιδανικός, έπαψε να έχει ρεαλιστική μορφή.
Ερωτευόμαστε ναι, αλλά τα ίδια μας τα αισθήματά.
Γι ΄αυτό και μπορείς να ερωτευτείς από απόσταση, μπορείς να ερωτευτείς κάποιον χωρίς να του έχεις μιλήσει ποτέ ή χωρίς να έχετε καμία σωματική επαφή, απλά και μόνο στην ιδέα του, στο βλέμμα του, στην ύπαρξή του.
Ίσως, ο έρωτας να είναι μια διαδικασία ύπνωσης, από την οποία κάποια στιγμή ξυπνάς και δε θυμάσαι τίποτα.
Έχεις ξεχάσει τι βρήκες ενδιαφέρον σ΄ αυτό τον άνθρωπο.
Δεν αναγνωρίζεις την ιδανική εικόνα που έφτιαξες, σαν να παθαίνεις επιλεκτική απώλεια μνήμης,κι ανακαλείς την εικόνα του μια μέρα πριν τον γνωρίσεις, τότε που δεν ένιωθες τίποτα γι’ αυτόν.
Τώρα απλά είναι ένας βλάκας που σ΄ εκμεταλεύτηκε, που δεν κατάφερε να σε κρατήσει.
Ένας αχάριστος που δεν ένιωσε όσα ένιωσες εσύ για εκείνον.
Κάποιος, που τελικά αποδείχθηκε λίγος για σένα και τα θέλω σου.
Κράτα για λίγο το θυμό σου και σκέψου, μήπως, έτσι ήταν από την αρχή;
Εμείς δίνουμε στους ανθρώπους αξία και τους κατηγοριοποιούμε μέσα μας ανάλογα με τις ανάγκες μας, τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, παραμένουν ίδιοι, αυτό που αλλάζει είναι το πως τους βλέπουμε εμείς.
Είναι θέμα οπτικής γωνίας, σύμφωνα με το fasariozes.blogspot.
Όταν ερωτευόμαστε κάποιον στεκόμαστε μπροστά του, τον κοιτάμε στα μάτια και τον βλέπουμε να μπαίνει στη ζωή μας.
Όλα τελειώνουν, μόλις η οπτική μας αλλάξει και δε βλέπουμε πια το πρόσωπο του, παρά μόνο μια πλάτη ενός ατόμου, την οποία δυσκολευόμαστε ν΄ αναγνωρίσουμε πια, γιατί άλλαξε η θέση που κοιτάμε.
ΥΓ. Να θυμάστε σε καμία περίπτωση δε λέμε όχι στον έρωτα, το αντίθετο, απλά πιστεύουμε πως δεν ερωτευόμαστε ανθρώπους αλλά συμπεριφορές, χαμόγελα και ματιές που ξεπερνούν τα χρονικά όρια.
Διαβάστε σχετικά:
Χωρισμός: Υπάρχει επιστημονικός τρόπος ανακοίνωσής του;